I'm not Claudia.

The Good-Morrow, by John Donne

I wonder, by my troth, what thou and I
Did, till we loved? Were we not weaned till then?
But sucked on country pleasures, childishly?
Or snorted we in the Seven Sleepers’ den?
’Twas so; but this, all pleasures fancies be.
If ever any beauty I did see,
Which I desired, and got, ’twas but a dream of thee.


And now good-morrow to our waking souls,
Which watch not one another out of fear;
For love, all love of other sights controls,
And makes one little room an everywhere.
Let sea-discoverers to new worlds have gone,
Let maps to other, worlds on worlds have shown,
Let us possess one world, each hath one, and is one.


My face in thine eye, thine in mine appears,
And true plain hearts do in the faces rest;
Where can we find two better hemispheres,
Without sharp north, without declining west?
Whatever dies, was not mixed equally;
If our two loves be one, or, thou and I
Love so alike, that none do slacken, none can die.

"Your handwriting. The way you walk. Which china pattern you choose. It’s all giving you away. Everything you do shows your hand. Everything is a self-portrait. Everything is a diary."

- Chuck Palahniuk (via psych-facts)

(via wiildantlers)

"

Ouve o barulho do rio, meu filho
Deixa esse som te embalar
As folhas que caem no rio, meu filho
Terminam nas águas do mar


Quando amanhã por acaso faltar
Uma alegria no seu coração
Lembra do som dessas águas de lá
Faz desse rio a sua oração


Lembra, meu filho, passou, passará
Essa certeza, a ciência nos dá
Que vai chover quando o sol se cansar
Para que flores não faltem
Para que flores não faltem jamais

"

- O Rio - Marisa Monte

"Let your speech be always with grace, seasoned with salt, that ye may know how ye ought to answer every man."

- Colossians 4:6

Letter V - Epistulae morales ad Lucilium, Seneca

V.

Seneca Lvcilio svo salvtem

Quod pertinaciter studes et omnibus omissis hoc unum agis, ut te meliorem cotidie facias, et probo et gaudeo, nec tantum hortor, ut perseveres, sed etiam rogo. Illud autem te admoneo, ne eorum more, qui non proficere sed conspici cupiunt, facias aliqua, quae in habitu tuo aut genere vitae notabilia sint. Asperum cultum et intonsum caput et neglegentiorem barbam et indictum argento odium et cubile humi positum, et quicquid aliud ambitio nempe perversa 1 via sequitur, evita. Satis ipsum nomen philosophiae, etiam si modeste tractetur, invidiosum est; quid si nos hominum consuetudini coeperimus excerpere ? Intus omnia dissimilia sint, frons populo nostra conveniat. Non splendeat toga, ne sordeat quidem. Non habeamus argentum, in quod solidi auri caela- tura descenderit, sed non putemus frugalitatis in- dicium auro argentoque caruisse. Id agamus, ut meliorem vitam sequamur quam vulgus, non ut con- trariam ; alioquin quos emendari volumus, fugamus a nobis et avertimus. Illud quoque efficimus, ut hihil imitari velint nostri, dum timent, ne imitanda sint omnia.  Hoc primum philosophia promittit, sensum com- munem, humanitatem et congregationem. A qua professione dissimilitudo nos separabit. Videamus, ne ista, per quae admirationem parare volumus, ridi- cula et odiosa sint. Nempe propositum nostrum est secundum naturam vivere ; hoc contra naturam est, torquere corpus suum et faciles odisse munditias et squalorem adpetere et cibis non tantum vilibus uti sed taetris et horridis. Quemadmodum desiderare delicatas res luxuriae est, ita usitatas et non magno parabiles fugere dementiae. Frugalitatem exigit philosophia, non poenam, potest autem esse non incompta frugalitas. Hic mihi modus placet : temperetur vita inter bonos mores et publicos ; suspiciant omnes vitam nostram, sed agnoscant.

"Quid ergo ? Eadem faciemus, quae ceteri ? Nihil inter nos et illos intererit? " Plurimum. Dis- similes esse nos vulgo sciat, qui inspexerit propius. Qui domum intraverit, nos potius miretur quam su- pellectilem nostram. Magnus ille est, qui fictilibus sic utitur quemadmodum argento. Nec ille minor est, qui sic argento utitur quemadmodum fictilibus. Infirmi animi est pati non posse divitias.

Sed ut huius quoque diei lucellum tecum com- municem, apud Hecatonem nostrum inveni cupidi- tatium finem etiam ad timoris remedia proficere. “Desines,” inquit, “timere, si sperare desieris.” Dices : ” Quomodo ista tam diversa pariter eunt l ? ” Ita est, mi Lucili : cum videantur dissidere, coniuncta sunt. Quemadmodum eadem catena et custodiam et militem copulat, sic ista, quae tam dissimilia sunt, pariter incedunt ; spem metus sequitur Nec miror *” ista sic ire ; utrumque pendentis animi est, utrumque futuri exspectatione solliciti. Maxima autem utrius- que causa est, quod non ad praesentia aptamur, sed cogitationes in longinqua praemittimus. Itaque providentia, maximum bonum condicionis humanae, in malum versa est. Ferae pericula, quae vident, fugiunt ; cum effugere, securae sunt ; nos et venturo torquemur et praeterito. Multa bona nostra nobis nocent, timoris enim tormentum memoria reducit, providentia anticipat. Nemo tantum praesentibus miser est. Vale.

Read More

Glenn Ligon, “Untitled (If I Can’t Have Love, I’ll Take Sunshine),” 2006.